Storythai

^_______________^

เมื่อก่อน ยอมรับว่า ตัวฉันเอง เคยกังกล

กับเรื่องต่าง ๆ นา ที่มันกำลังเป็นอยู่ และเรื่องของอนาคตที่

มันยังเดินทางมาไม่ถึง...

ฉันเคยเป็นทุกข์ กับใจตัวเอง...ผลตามมาที่ได้

ไม่ได้ดีเรยสักนิดเดียว

จนวันนึง ฉันนี่แหละ เกือบทำให้ตัวเองหกล้ม และคิดที่จะยอมแพ้

กับทาง ทางนี้ที่กำลังเดินอยู่

ทั้ง ๆ ที่ตัวฉันเองก็รู้เสมอว่าเพิ่งจะเดินมาได้ไม่ไกลเท่าไรนัก

วันนั้นฉันรู้สึกเหนื่อยล้า...ไม่ใช่แค่กาย แต่มันมาจากข้างใน

จากหัวใจ จากสมอง จากความคิดของฉัน

จนมาถึงเมื่อวาน ฉันแทบจะสิ้นลมหายใจ

เพราะ ตัวของฉันเองนี่ไง..........วันนี้ฉันจึงเลือกที่จะหายใจต่อไป

ดีกว่า ล้มหายตายไป...ใน เมื่อวาน

นี่มันคือเรื่องจริงที่เกิดกับฉัน........ฟังดูอาจจะเหมือนนิทาน

แต่สิ่งหนึ่งที่เหลือไว้ในตอนท้ายเรื่อง.......ที่ว่า

เรื่องนี้มันสอนให้ฉันรู้ว่า.............ให้มองไปที่ทางข้างหน้า และตั้งใจทำสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ให้ดีที่สุด

ไม่ใช่มัวแต่สนใจสิ่งรอบข้างไร้สาระ ที่คอยจะมากวนใจ..ที่จะทำให้ความตั้งใจ นั้นล้มเหลว

และในวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าจะเจอกับอะไร ขอให้สติ จงอยู่กับฉัน

เพราะสิ่งนี้ คือพลังที่ฉันคิดว่ามันดีที่สุด....ในการเดินไปจนถึงเส้นชัยของชีวิต

เหมือนจะเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่าง ตั้งแต่ที่ฉันย่างก้าวมา

แต่ฉันบอกตัวเองไว้เสมอว่า........นี่มันแค่เพิ่งจะเริ่มต้น เอง

จะหมดลมหายใจไปในตอนนี้ได้ยังไงจิงมั้ย

ฉันเคยได้มีโอกาสอ่านบทความบทนึงที่ว่า.........

เดินไปบนทาง ก้อนหิน ก้อนกรวด บนทางถนนลูกรัง

แม้ว่าเท้าอันบอบบางในตอนแรก.........จะลำบากในการย่างก้าวแต่ละก้าว

แต่ก้อนหิน ก้อนดินเหล่านั้น ......... จะช่วยทำให้เท้าของเราแข็งแกร่งขึ้น

ในก้าวแต่ละย่างก้าวในทางข้างหน้าเช่นกัน

และ ถ้าเดินไปจนชิน...พวกก้อนหิน เหล่านี้แหล่ะ

จะสอนให้เท้าของเรา รู้จักการหลบหลีก ว่าควารจะเดินยังไง

ไม่ได้เท้าไปเหยียบเอา เศษแก้ว เศษหินที่อยู่บนถนนเส้นนี้

ฉันคิดอยู่เสมอว่า........พวกก้อนหิน ก้อนดินที่ว่า คงจะเป็นอุปสรรคในชีวิตคนเรา

เจอบ่อย ๆ เข้า.............อาจจะชิน และทำให้เราเรียนรู้อารายๆ ได้มากยิ่งขึ้น

และทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น

และ ณ.วัน ๆ นึง.......เราคงต้องย้อนกลับมานึกขอบคุณก้อนหิน เหล่านี้ สะด้วยซ้ำ

และ พรุ่งนี้ ถึงแม้จะเหยียบเศษหินจนเป็นแผล...เหมือนเมื่อวานก็ตาม

ตอนโดนใหม่ๆ อาจจะเจ็บและมีน้ำตา แต่แค่นี้ คงไม่ทำให้ฉันถึงตาย

และเมื่อไหร่ ที่รอยแผลนั้นหายดี และหลงเหลือไว้แค่ แผลเป็นให้ดูต่างหน้า

เมื่อนั้น ฉันก็จะมองรอยแผลเป็นนั้น ให้เตือนใจฉันเอง

ว่าสิ่งไหน.......ที่เจ็บมาแล้ว จะไม่กลับไปเจ็บอีกเป็นครั้งที่สอง

เพราะในเส้นทางนี้ กับวันพรุ่งนี้ มันยังคงอีกยาวไกล

ถ้าไม่ทันระวัง จะหลงไปเหยียบเศษหินให้เลือดออกอีกเมื่อไหร่ ก็ไม่รู้

แผลเมื่อวาน ของฉันหายแล้ว แต่ถึงแม้มันจะยังไม่ดีจนเป็นปรกติก็เถอะ

วันนี้ ฉันก็พร้อมจะลุก ยืนด้วยสองมือ สองเข่า และก้าวต่อด้วยสองเท้าของฉันเองแล้ว

เพราะฉันเชื่อเสมอว่า.............พรุ่งนี้ ยังรอให้ฉันเดินข้ามไปเจอมันอยู่

.

.

.

Ps.ส่วนเธอเดินมากับฉันละกัน ถ้าคิดว่าทางที่ฉันจะไป มันคล้าย ๆ จะเป็นทาง ทาง

เดียว กันกับเธอ....................ยินดีเสมอที่จะให้เดินเคียงข้างกัน ^^

.

.

.

ไปนอนแระ

ตัวฉันเอง

แก้ม~*